درباره ی ما

دسته: درباره ما منتشر شده در 31 خرداد 1394
نوشته شده توسط Super User بازدید: 1363

آشنایی با دارالفنون

دارالفنون یکی از کهن‌ترین بنیادهای آموزشی نوین ایران است که به کوشش میرزا تقی‌خان امیر نظام فراهانی، امیرکبیر، وزیر نامدار ناصرالدین شاه قاجار بنیان‌گذاری شد
این بنیاد در سال 1268 قمری/1231 خورشیدی/1851 میلادی، سیزده روز پیش از کشته شدن آن مرد بزرگ با هفت نفر آموزگار اتریشی و چند مترجم، که از میان دانش‌آموخته‌های فرستاده شده به فرانسه برگزیده شده بودند، بازگشایی شد.

دانش‌آموخته‌های دارالفنون، در دگرگون کردن چهره‌ی بازمانده از تمدن ایران، گسترش دانش در ایران و هم‌چنین در انقلاب مشروطه، نقش چشم‌گیری داشتند.

بنیان‌گذاری دارالفنون

بنیان گذاری دارالفنون مهم‌ترین کار آموزشی در آن دوران بود که با کوشش میرزا تقی‌خان امیر نظام فراهانی، امیرکبیر، وزیر نامدار ناصرالدین شاه قاجار انجام شد.

میرزا تقی‌خان در سال 1244 قمری، هنگامی که تنها 22 سال داشت، همراه گروهی به سرپرستی خسرومیرزا برای پوزش‌خواهی از کشته‌شدن گریبایدوف، کاردار روسیه در ایران، به روسیه سفر کرده بود و در آن‌جا مدرسه‌های نوین، کارخانه‌ها و بنیادهای علمی و فنی روسیه را دیده بود.

همچنین، در سال 1259 قمری سرپرست گروه ایرانی در نشست ارزنه‌الروم در خاک عثمانی بود و در سه سالی که در آن‌جا بود نیز با مدرسه‌های نوین عثمانی آشنا شد و حتی از فرصت بهره‌ گرفت و جان‌داوود‌خان، مترجم نخست دولت ایران، خواست چند کتاب شناخته‌شده‌ی تاریخی، جغرافیایی و سیاسی را که خود برگزیده بود، به زبان فارسی برگرداند. این کتاب‌ها نیز بر آگاهی امیر از بنیادهای علمی غربی افزود.

پس از این که میرزا‌تقی‌خان به صدراعظمی ایران برگزیده شد و امیرکبیر نام گرفت، به جای آن‌که به گسترش شهر و برآوردن برج و بارو و برافراشتن کاخ و کوشک بپردازد، در بنیان‌گذاری دارالفنون کوشید. [دارالفنون 160 ساله‌ شد]

ساختمان بنیاد آموزشی دارالفنون با معماری میرزا رضا مهندس باشی در بخشی از ارگ سلطنتی و زمین‌های پیرامون آن پی‌ریزی و کار ساختن آن از 1266 قمری آغاز شد.

کار ساخت و ساز بخش شرقی در 1267 قمری به پایان رسید و در همین سال بود که جان داوود، مترجم اول دولت، برای به خدمت گرفتن آموزگار به دربار امپراتور اتریش فرستاده شد.

مجتمع آموزشی دارالفنون

مجتمع آموزشی دارالفنون در سال89 ثبت گرديد و خانم حسنا دباغی به عنوان مدير عامل و رياست هيأت مديره هستند. مجتمع فني دارلفنون در اولين سالهاي فعاليت خود، با شناسايي نيازهاي کشور و جامعه در حوزه معماری، عمران ، نقشه برداری، گردشگری، مکانیک، برق و الکترونيک، وزن عمده فعاليتهاي خود را روي ارائه آموزشهاي کيفي و متفاوت در اين حوزه متمرکز کرد. با گذشت زمان و پررنگ شدن نقش کامپيوترهاي شخصي در محيطهاي کار و زندگي، مجتمع با شناخت نياز جامعه و جوانان به آموزش فعاليت خود را در زمينه آموزش کامپيوتر و فناوري اطلاعات ، حسابداری و نيز انتشار کتابهاي آموزشي در اين زمينه آغاز کرد و طي دهه اخير، به يکي از پرمخاطب ترين مراکز آموزش استان تبديل شد.  آموزش سالانه هزار نفر در سال ، وجود  هيأت علمي جوان با مدرسین توانا در حوزه هاي مختلف  که بسياري از آنها صاحب قلم و توانمندي هستند، همه و همه نتيجه 10 سال پايش موشکافانه نيازهاي آموزشي و پژوهشي جامعه و شناسايي اهميت توسعه آموزش مهارتهاي پيشرفته توسط مجتمع آموزشی دارالفنون بوده است. اين در حالي است که عميق ترين احساس کاميابي و سپاس پروردگار متعال در مديران، اساتيد و کارکنان مجتمع دارالفنون، زماني حاصل ميشود که بخش عمده اي از فارغ التحصيلان دوره هاي گذشته مجتمع را به عنوان کارکنان ماهر/ عالم، در محيطهاي کاري مي بينند. چرا که لذت و انگيزه اين پاداش معنوي، با هيچ درجه اي از بهره مندي اقتصادي و هيچ يک از انواع لوح تقدير، حاصل نميگردد.

 

Founded by Amir Kabir, then the royal vizier to Nasereddin Shah, the Shah of Iran, Dar al-Funun originally was conceived as a polytechnic to train upper-class Persian youth in Medicine, Engineering, Military Science, and Geology. It was similar in scope and purpose to American land grant colleges like Purdue and Texas A&M. Like them, it developed and expanded its mission over the next hundred years, eventually becoming the University of Tehran. 

The institute was planned by the Iranian educated Mirza Reza Mohandes, and built by the architect Muhammad Taqi-khan Memar-Bashi under the supervision of the Qajari prince Bahram Mirza. Facilities such as an assembly hall, a theater, library, cafeteria, and a publishing house were built for the institute. 

Many parts of the institute were later on absorbed and merged into the newly establishing Tehran University. The Faculty of Medicine for example, was particularly the successor to the Dar ul-Funun Department of Medicine, established in 1851, which had become the School of Medicine (Madreseh-ye tebb) in 1919. 

The elite school was training 287 students by 1889, and had graduated 1100 students by 1891. During this time, the faculty consisted of 16 European, and 26 Iranian professors.

 

آمار سایت

بازدیدکنندگان
53564
مطالب
41
وب لینک ها
4
نمایش تعداد مطالب
40422
برای حمایت از ما امتیاز دهید